Abstractie in het Twickelse bos

Het lekkerste aan kunst maken vind ik om af en toe gewoon alles te vergeten wat je kent, en van daaruit een nieuw soort vrijheid te creëren. Ik had mezelf geleerd, en wel door te kijken naar de betere kunstenaars, dat kunst een essentie moest hebben, samenhangend met een bepaalde hoeveelheid menselijke aanwezigheid. Ik had inmiddels ook wel begrepen dat dit niet altijd betekent dat ik mensen in het beeld heb, maar dat het ook kan zitten in de mate van abstractie die ik in het beeld leg. Dat is dan namelijk mijn aanwezigheid!

Het nadeel is dan wel dat dit zonder meer een zeer rechtlijnige benadering van je vraagt. De samenhang, balans, spanning en dergelijke in het beeld moeten kloppen, en dat werkt in principe het best als je op een zakelijke Düsseldorf School-manier naar je onderwerpen kijkt. Maar dat was buiten de Lensbaby gerekend! Door het vervagende en vervreemdende effect van deze lens wordt er een dusdanige hoeveelheid extra abstractie in het beeld ‘gepompt’, dat je de teugels wat meer kunt laten vieren. Afhankelijk van de specifieke plek die je fotografeert en hoe extreem je de onscherpte toepast, kun je ook scheve en/of totaal onscherpe foto’s maken. Om vervolgens bij het editen in Photoshop de vrijheid verder te vieren en lekker los te gaan met kleuren en effecten. Dus ja nieuwe vrijheid, maar met dank aan de Lensbaby!